Ja we hebben erom gevraagd: "waar zijn toch die winters van vroeger gebleven….?" Nou hier hebben we er eentje. Het heeft wel wat. En het heeft een heleboel niet! Kindlief vroeg van de week of ik hem met de slee naar school wilde brengen. "Nououououou…" zei ik, liever lui dan moe, " morgen…… als er dan nog sneeuw ligt…., want het zal morgen heus wel weer weg zijn…" Niet dus. Ik ben meteen gestraft, want zelfs Kindlief zag in dat deze verschuiving van de Noordpool naar Zoetermeer, niet binnen een dag weer over is.

Ik was al niet zo’n Kerst-mens. Vrede op aarde wens ik iedereen met heel mijn hart het hele jaar toe. En vreten op aarde doen we ook al regelmatig. Daar hoeft het voor mij niet perse Kerstmis voor te zijn. Dit jaar zitten we erbij alsof Anton Pieck zelf de kamer heeft ingericht. Maar dat komt door onze zeer uit de hand lopende verzameling kersttroepjes. Alles wat er in de huiskamer staat en enigzins een rode strik om zijn nek gestrikt kan krijgen of een eikel of paddestoel ingesteekt kan worden, dat heeft dat ook gekregen. Nu raak ik ondanks mijn kalme natuur ahum… doch enigszins in de stress door het weer. De auto staat ingesneeuwd. En normaal haal ik in een keer een hele vracht eten in huis. Dit keer moeten we het door de sneeuw te voet doen. Dus dat is dus hamsteren geblazen. En zo denkt heel Zoetermeer erover. We komen echt absoluut helemaal niet om van de honger, maar toch raakt de ijskast niet vol. Ken je dat? Heel maf. Je hebt alles in huis en toch is het blijkbaar niet genoeg. Ik ben aan het afkicken, denk ik. Het is nog drie dagen te gaan voor kerst, waarbij we de 2e kerstdag steevast het verjaardag van mijn zusje d’r kerstkind vieren, dus daar hoeven we ons helemaal nooit druk over te maken. Maar toch…. stel je voor ….. mmmm vanmiddag maar weer even naar Appie sleeen.

Ach het heeft ook wel weer wat. Kwam kindlief vrijdag nog enigzins jaloers uit school omdat een kindje uit de klas op wintersport ging, hoonde ik zaterdag "kijk eens jongens wintersport voor de deur, neem het ervan!"

Zaterdagavond leek het er even op dat ons Hollands Welvaren een flinke griep te pakken had. Hoge koorts, overgeven en heel erg hangerig. Nooit ziek, maar bijna altijd wel een keer in de Kerstvakantie! En zo ook dit weekend weer. Zondag ging het alweer een heel stuk beter met hem. Nog wel een piepklein beetje verhoging, het mocht eigenlijk geen naam hebben. En gelukkig niet meer misselijk of overgeven. En een hoop praatjes weer, voor 10. Dus ik dacht: komop Nien. Zoveel sneeuw, dat moeten we nog maar af wachten of dat weer gaat gebeuren binnen de 40 jaar, want ik heb het nog nooit meegemaakt, dus hop naar buiten! Nu of nooit! We hebben onszelf helemaal dik ingepakt en zijn naar buiten gegaan. Nou dat is me toch een belevenis om tot aan je knieen in de sneeuw weg te zakken… bij jezelf voor de deur!

Wat een lol. Maar niet heus dus. Geef mij maar een hittegolf. Niet te hard brullen, voordat ik het weet lig ik weer de halve zomer tegen de schaduwkant van het huis gedrukt te smachten naar…. ijs!

Zucht het is ook nooit goed!